W ramach szkolnego Tygodnia Promocji Zdrowia uczestniczyliśmy w zajęciach „Co w składzie piszczy?”, podczas których odczytywaliśmy, jakie składniki kryją się na etykietach produktów spożywczych, aby dokonywać odpowiednich wyborów żywnościowych. Przygotowaliśmy także piramidę zdrowia, łączącą zdrowe posiłki z aktywnością fizyczną, która jest kluczem dla lepszego samopoczucia i większej ilości energii!
Na pytanie uczniów: "Jakie książki współczesnych autorów warto przeczytać?" zwykle odpowiadaliśmy: "Warto przeczytać powieści Wiesława Myśliwskiego: Widnokrąg, Kamień na kamieniu, Traktat o łuskaniu fasoli...".
Wiesław Myśliwski, gigant polskiej literatury, dwukrotny laureat Literackiej Nagrody "Nike", należący do najwybitniejszych pisarzy współczesności odszedł 30 marca 2026 r. w wieku 94 lat. Pozostawił po sobie imponujący dorobek literacki, na który pracował prawie 50 lat i jeszcze wiele życiowych lekcji mógłby przekazać kolejnym młodym pokoleniom. Jak sam pisał:
Ile niewypowiedzianych słów przepadło na zawsze. A może ważniejsze były od tych wszystkich wypowiedzianych...
Tworzył własny język - skromny, cichy, skupiony, pozbawiony własnej biografii. Choć przeżył wiele, to zawsze chronił swoje życie prywatne od ciekawskiego świata, pisał o rzeczach najprostszych: pamięci, przemijaniu, samotności. Kreował bohaterów, którzy nie bali się mówić o sprawach trudnych: - A piekła, piekła się nie boisz? - Cóż mi piekło, księże proboszczu, kiedy byłem na ziemi. ("Kamień na kamieniu" W. M.) Młodym czytelnikom pomagał zrozumieć, jaką wartość i siłę może nieść słowo oraz o tym, jak ważna jest pamięć. I właśnie jego słowa, które śmierci nie znają (cyt. za W. M.) wybrzmiewają dziś najmocniej i pozostaną żywe w naszej pamięci.
Dla miłośników powieści W. Myśliwskiego polecamy najświeższy artykuł A. Michalik ze zbiorem najciekawszych cytatów z dzieł pisarza:
Kim jest Pan Cogito? To pytanie towarzyszyło maturzystom podczas cyklu lekcji języka polskiego. Pan Cogito, czyli "Pan Myślę" jest tytułowym bohaterem tomu wierszy Zbigniewa Herberta wydanego w 1974 r. pt. "Pan Cogito". Jego imię nawiązuje do słów Kartezjusza: "Cogito, ergo sum" (myślę, więc jestem). Pan Cogito to zatem człowiek myślący, kierujący się w życiu rozumem, wierzący w jego potęgę. Samo stworzenie takiej postaci wiąże się z intelektualnym i filozoficznym charakterem twórczości poety. Na cykl o Panu Cogito składają się refleksje i przemyślenia natury filozoficznej, moralnej i etycznej.
Każdy utwór pochodzący z cyklu "Pan Cogito" odsłania kolejne cechy tytułowej postaci. Jest to intelektualista, który komentuje rzeczywistość, wątpi, zadaje pytanie i szuka na nie odpowiedzi. Czasem jest naiwny, popełnia błędy, ale ma głębokie poczucie moralności i etycznej odpowiedzialności. Reprezentuje świat wartości humanistycznych, etosu codziennego heroizmu oraz wierności swoim przekonaniom. Czasami sprawia wrażenie, że Pan Cogito przemawia głosem autora, że to jego alter ego. Jednym z towarzyszy jego życia jest cierpienie, o którym mowa w wierszu "Pan Cogito rozmyśla o cierpieniu". Wyraża w nim przekonanie, że dopiero cierpienie tworzy z człowieka osobę.
W innym wierszu "O dwu nogach Pana Cogito" podmiot liryczny przedstawia dwoistą naturę człowieka. Przyglądając się lewej i prawej nodze bohatera dowodzi, że w każdym z nas jest coś z bohatera Don Kichota, marzyciela i idealisty oraz Sancho Pansy, trzeźwego empiryka.
A jak mógłby wyglądać Pan Cogito? Na to pytanie udzieliła nam odpowiedzi sztuczna inteligencja...
Bez wątpienia na tle polskiej literatury jest to postać niezwykła, niemająca swojego odpowiednika w żadnym innym utworze.
„Powiedz mi, co jesz, a powiem Ci, skąd jesteś! - regionalizmy w języku polskim” to zagadnienie poruszane na lekcji języka polskiego łączącej tradycję tłustego czwartku oraz zbliżającego się Międzynarodowego Dnia Języka Ojczystego. W czasie zajęć odkrywaliśmy, w której części Polski zajadamy się chrustem, chruścikiem i faworkami, a gdzie kosztujemy pączków, krepli i purcli! Następnie uczestniczyliśmy w grach językowych, a na zakończenie degustowaliśmy nasz lokalny wyśmienity chrust! Już planujemy wizyty w różnych regionach Polski, aby posmakować najciekawiej brzmiących potraw. Lekcję dodaliśmy do ulubionych!
Dzisiaj przypada najsłodsze święto w roku - tłusty czwartek! Jest to dzień, którego główną tradycją jest zajadanie się bez limitu chrustem, chruścikiem lub faworkami! A skąd się wzięło tyle określeń na słodkie ciasteczka smażone w głębokim oleju? Mieszkańcy różnych regionów Polski nazywają je inaczej, co jest związane z historią i tradycją miejsc, w których mieszkają.
Korzenie tych przysmaków sięgają średniowiecza, a nazwa "faworki" pochodzi od francuskiego słowa "faveur", oznaczającego wstążkę lub kokardę. Nie bez powodu - ich charakterystyczny kształt przypomina zawiniętą kokardkę! Tradycyjnie przygotowywane są z cienkiego ciasta, smażone na złoto w głębokim tłuszczu i posypywane cukrem pudrem, co nadaje im nieodparty urok. Dawniej faworki pieczono na koniec karnawału, aby uczcić ostatnie chwile beztroskiej zabawy przed Wielkim Postem. Co ciekawe, w niektórych regionach różnią się nie tylko nazwą, ale i sposobem przygotowania! W niektórych miejscach dodaje się do ciasta np. ocet, by były jeszcze bardziej chrupiące.
W Polsce najbardziej rozpowszechnioną nazwą tego przysmaku są "faworki". W dawnej Galicji oraz na obszarze Górnego Śląska częściej zwykło się mówić na nie "chrust". Natomiast mieszkańcy Pomorza, Kaszub, Kujaw i Wielkopolski używają nazwy "chruścik".
W ramach szkolnego Tygodnia Promocji Zdrowia uczestniczyliśmy w zajęciach „Co w składzie piszczy?”, podczas których odczytywaliśmy, jakie sk...
